Criticus en journalist Bilal Marmid over de nieuwste film van Nabil Ayouch, “Everybody Loves Touda,” waarin hij het verhaal van de Marokkaanse kunst van Aita opnieuw creëert via de reis van een Cheikha.
“In een veld zoals de cinema is creatief zijn niet genoeg; in onze tijd is het essentieel om te weten hoe je een film maakt en, belangrijker nog, hoe je deze verkoopt. Het is moeilijk te accepteren dat je een ijverige artiest bent als alleen de mensen dicht bij je je film kijken, met applaus alleen van je moeder, vrouw en een paar vrienden. Nabil Ayouch maakt films en verkoopt ze op de beste markten, zodat degenen die de wereldcinema vormgeven ze kunnen bekijken. Dit opmerkelijke detail vormt het uitgangspunt voor de bespreking van zijn nieuwe werk, “Everybody Loves Touda.”
De film, die in première ging in het Debussy Theater, opent met een scène waarin een menigte dorpsbewoners Touda omringt, gespeeld door Nisrin Erradi, die ernaar streeft de titel “Cheikha” te verdienen in de Aita-muziek met verdienste. Deze introductie dompelt Touda onder in de wereld van Aita, eindigend met haar vlucht tijdens de ceremonie, achtervolgd door mannen die een Cheikha zien als een lichaam dat bedoeld is om aan hun verlangens te voldoen na elke viering. Touda wordt verkracht, heelt haar wonden, en keert terug naar huis naar haar zoon met speciale behoeften die elke nacht op haar terugkeer wacht, of beter gezegd, in de vroege uren van elke ochtend. Hij is haar motivatie om haar reis voort te zetten en te vechten om hun dagelijks brood te verdienen.
Nisrin Erradi bewijst eens te meer dat ze een van onze beste actrices is, vooral omdat Touda de film vertegenwoordigt, en de film Touda vertegenwoordigt.
Ayouch plaatst Aita-muziek op de voorgrond van de film, maar niet in een flatterend licht. Het dient als achtergrond waartegen Touda haar omgeving bevecht: de gevaren van het nachtleven, een ondergewaardeerde kunstvorm, en de fysieke en psychologische tol die het op haar eist. Ondanks dit blijft Touda vastberaden, gedreven door haar verlangen om zich artistiek te bewijzen en te zorgen voor de educatie van haar zoon Yassine, op scholen die vaak ontbreken aan middelen voor kinderen met speciale behoeften.
Nisrin Erradi, vergezeld door opmerkelijke namen zoals Jalila Talemsi, Abdalhak Belmjahed, en Amine Ennaji, opent de film, die draait om haar miserabele dagelijkse leven. De film bereikt zijn hoogtepunt in een sequentie, die enkele minuten duurt, waarin ze te zien is terwijl ze een lift naar een hogere verdieping neemt, optreedt op een evenement in Casablanca, en vervolgens vertrekt met tranen vermengd met een glimlach. Al haar dromen om een vooraanstaande artiest te worden in dit genre zijn begraven door vele ervaringen. Hoewel de Aita-muziek wordt gevierd in onze media, is de situatie van Aita-artiesten erbarmelijk, en Touda belichaamt dit.
In de film, ondanks de aanwezigheid van muziek, zang en dans, vindt de kijker nauwelijks een ritme tot het laatste deel. De camera zoomt vaak in op gezichten omdat uitdrukkingen veel zeggen – valse glimlachen en vluchtige vreugde maken al snel plaats voor indringend verdriet. Deze dualiteit is aanwezig in beide delen van de film: het eerste deel, gewijd aan het afbeelden van een segment van Touda’s dagelijkse leven, en het tweede deel, waar de protagonist begint aan een reis om zichzelf te bewijzen in Casablanca.
Touda staat tegenover tegenstand in haar relatie met haar broer, die haar situatie afkeurt, en conflicten met clubbezoekers, clubeigenaren en collega’s, waarvan de aanvankelijke competitieve relaties veranderen in vijandigheid, waardoor ze gedwongen wordt nieuwe plaatsen te zoeken om haar talent te laten zien.
Touda streeft ernaar te leren, de kunst van Aita te beheersen en erkenning te krijgen; ze wil de titel “Cheikha” verdienen in een genre dat begon met de worstelende kreten van verzet die door bergen sneden, de bezetter bestrijdend, en is verworden tot slechts de kreten van pijn gehuisvest in cabarets en, op zijn best, enkele privéfeesten en bruiloften.
Het leven van Touda is een tragedie, hoewel velen beweren haar vluchtig lief te hebben. In deze film verschuift Nabil Ayouch van het belichten van verschillende acteurs in zijn eerdere werken naar het toevertrouwen van de hoofdrol aan Nisrin Erradi, die opnieuw haar vermogen demonstreert om haar optreden te diversifiëren binnen dezelfde scène en in elke scène van de film.
Heeft de regisseur erin geslaagd om oprechte emoties over te brengen op het publiek? Het is moeilijk te zeggen, en het is niet nodig dat alle kijkers het eens zijn. Wat voor mij belangrijk is, is dat hij Aitamuziek heeft verkend, conclusies heeft getrokken en deze heeft overgebracht via een film die wijdverspreid zal worden bekeken zodra deze de bioscopen bereikt. Zoals ik in de eerste regels al zei, is het in de cinema niet genoeg om creatief te zijn; je moet weten hoe je een film maakt en verkoopt.
Nabil Ayouch keerde terug naar het Cannes Film Festival en presenteerde de wereldpremière in de categorie “Cannes Première”. Nu begint de reis van Touda door internationale festivals, om gezien te worden door filmliefhebbers over de hele wereld. Sommigen zullen applaudisseren, anderen zullen kritiek leveren, sommigen zullen het verwelkomen en anderen zullen het aanvallen, waarbij de film wordt teruggebracht tot twee scènes die worden gezien als gedurfd of stoutmoedig. Voor mij is één cruciaal punt dat Nabil Ayouch weet hoe hij in de cinema moet werken, hij maakt films in zijn unieke stijl, presenteert ze en promoot ze. Gefeliciteerd aan hem en Nisrin Erradi voor haar uitstekende prestatie, en veel succes aan alle Marokkaanse regisseurs die streven naar het maken van films die voorbij onze grenzen reiken. We hebben onze cinema nodig om te reizen en haar echo terug te horen, niet alleen films maken voor Marokkanen. Nabil Ayouch nodigt ons uit om van Touda te houden, en ik persoonlijk hou van Aitamuziek en ben blij met Touda en de vertolking ervan door Nisrin Erradi. Wat betreft de andere details, die vereisen een langer gesprek.
HESPRESS ENGLISH
Add comment